به اعتبارى نقيصه است . غلام كه بزرگ مىشود از طرفى قوىتر و شجاع‌تر مىشود . از اين نظر نقصش تبديل به زياد شده است . و از طرف ديگر هر چه غلام بزرگ‌تر مىشود ، قيمتش پايين‌تر مىآيد ، چون غلام كوچك قابل تربيت است و مىتوانند مطابق با سليقه خودشان او را بزرگ كنند اما ترتيب شخص بزرگ مشكل‌تر است و لذا غلام كه بزرگ مىشود از نظر غرض شخص يعنى امكان تربيت ناقص مىشود و زيادىاش به نقص تبديل مىشود . خلاصه در چنين مواردى چه بايد كرد و حكم چيست ؟ الف ) بيان نظر شهيد ثانى در مسالك صاحب جواهر فرمايشى را از شهيد ثانى نقل مىكند . شهيد ثانى قبلًا در موردى كه عين فقط زياده خالص پيدا كرده باشد ، فرموده بود ، زوجه مخير است بين اينكه نصف قيمت بدون زياده را بپردازد و بين اينكه نصف عين با زياده را تحويل دهد ، اما در اينجا كه بالاعتبارين عين زياده و نقيصه پيدا كرده است مىفرمايد كه نمىتوان گفت پرداخت نصف عين از طرف زوجه كفايت مىكند . چون ممكن است زوجه جنبه زياده را در نظر بگيرد و نخواهد كه زيادتر را بپردازد و در اين صورت لازم نيست عين را بپردازد و از طرف ديگر ممكن است زوج جنبه نقص را در نظر بگيرد و نخواهد كه نقص را بپذيرد . پس چون دو جنبه دارد ، جمع بين حقين ( حق زوج و زوجه ) اقتضا مىكند قيمت بدون زياده و نقيصه پرداخت شود تا هيچ كدام حق اعتراض نداشته باشند و جمع بين الحقين شده باشد . پس نه تنها دليلى بر الزام تحويل يا پذيرش عين وجود ندارد بلكه براى كفايت آن نيز وجهى وجود ندارد و اما قيمت را مىتواند بپردازد . و طرف ( زوج ) ملزم به پذيرش آن است . و سپس ايشان اضافه مىكند كه البته مىتوان گفت زوجه نصف اين عين را كه داراى جنبه زياده و نقصان است تحويل دهد . منتها نظير صورت قبلى كه عين فقط